Stel je voor: Woenstijn, 45 graden, een plastic zakje wordt voorgeblazen door een zachte bries, op de achtergrond klinkt zacht een cowboymuziekje, alles wát groeit heeft doorns en... het is warm. Je loopt een stukje door en plotseling ben je in Kakuma, een dorp dat je niet echt zou verwachten in the middle of nowhere. de rest van de echte bewoonde wereld is namelijk minimaal 10 uur rijden.

Wij waren daar trouwens ook niet zomaar gekomen, dat moet gezegd worden. Op woensdagochtend vertrokken Marije en ik om 7 uur (ok, Afrikaanse tijd, 7:15) naar de prayerroom en uiteraard, we waren er alsnog als eerste. Iedereen kwam aangedruppeld (we stonden namelijk niet binnen) klaar voor onze missie. Wat we precies gedaan hebben komt later, maar we gingen dus naar het noorden van Kenia, de provincie Turkana, om te evangeliseren, kleren en eten uit te delen en te bidden, aanbidden en delen met onze broers en zussen daar. Vanaf de prayerroom vertrokken we dus naar de town, waar vandaan onze bus zou vertrekken om 10 uur. Ons team bestaat uit 12 mensen (10 jongens en 2 meisjes, dit trouwens nog zonder de mensen die nu op de school zitten), maar helaas was 1 kerel nog niet terug van zijn vorige trip en kon dus niet mee. 10 uur is natuurlijk Keniaanse tijd en we vertrokken dus niet voor 1 uur, op weg naar het avontuur, dat al eerder zou beginnen dan verwacht...!

Voor een normale trip naar Kakuma staat 11 uur inclusief tussenstops. Het eerste deel van de trip ging prima. De weg was voor Keniaanse begrippen goed, soms wat gaten, maari n ieder geval asfalt en de natuur was adembenemend! Na ongeveer 2 uur begon de ellende, een lekke band! Nouja, na ongeveer 1 uur konden we weer verder. Een paar uur gingen voorbij, de weg was inmiddels vreselijk, we hadden gegeten in een dorpje, het landscahp wordt wat kaler en de schemer valt bijna in en verrek, overal langs de weg blijken dig digs (kleine hertjes) te chillen en dus naar buiten turend passeren we plotseling een groep olifanten!! heeel dichtbij, echt helemaal te gek, want die had ik dus nog niet gezien! Superexcited rijden we verder als na ongeveer 10 minuten opeens de bus keihard knalt en stil komt te staan. Helemaal door eclkaar geschokt kijkt Marije naar buiten en zegt: ‘het lijkt wel alsof er brand is!' en ja, 5 sec later: ‘Everybody get OUT!' en het hysterische gesprint naar de uitgang begint en ook de ramen worden opgetrokken. Die kans laat ik natuurlijk niet onbenut, dus raam open en een sprong (gelukkig ving Issa me half op, want ik sprong half vallend :P ) Marije erachteraan, nouja zij helemaal vallend en wegwezen! Even voor de sfeer setting, het is inmiddels donker, we zijn dus net olifanten gepasseerd en de bus staat op ontploffen op een vrij verlaten plek waar regelmatig bussen en auto's worden overvallen. Gelukkig is God goed en lukte het om het vuur uit te krijgen, alleen nu is de motor kapot, weer een band lek, terwijl geen reserve meer hebben en staan dus we dus, redelijk gevaarlijk, zonder bescherming in het nergens. Nouja, wij gaan maar chillen en gitaar spelen enzo en na dik 3 uur konden weer de bus in. Helaas, ongeveer 2 uur later gingen er 2 banden tegelijk lek, nu waren we in de echte woestijn en reservebanden waren toevallig niet vooor het oprapen, dus we moesten weer 2 uur wachten tot er een motorbike nieuwe banden had gehaald (we waren namelijk nog maar een half uurtje van Lodwar, de hoofdstad van Turkana) en toen konden we eindelijk overstappen in een betere bus, wel weer na dik 1 ½ uur wachten overigens. Naar Kakuma was het nu nog maar 2 uur en het rare was dat de weg eigenlijk redelijk was, in ieder geval een stuk beter dan dat je zou verwachten in een woestijn. We kwamen om ongeveer 10 uur aan, dus na een reis van 27 uur konden we ... niet slapen! We zouden namelijk buiten slapen en daar was het gewoon te warm, dus maar gewoon een beetje hangen. We sliepen op een compound waar ook pastor Wilson, de voorganger van onze contactkerk, woont en vandaar was het nog ongeveer 10 minuutjes lopen naar het centrum waar we aten.

De eerste dag hebben we dus niet echt veel gedaan om iedereen gewoon doodop was (sommige is trouwens nog wel gelukt om te slapen), maar qua business hebben we alleen een meeting gehad met de pastors met wie we samen gingen werken. Pastor Wilson moest namelijk naar Kitale voor de pre-wedding van Mercy, de dochter van Simon&Beatrice, die wij dus hebben gemist.

Dag 2 was erg indrukwekkend. We hebben 2 vluchtelingenkampen bezocht. De eerste heet het IDP camp, ik weet niet precies waarvoor staat, iets met intern depature something, maar het is dus in ieder geval Kenianen, de meeste zijn gevlucht voor de post-election violence in 2007. Het is niet echt voor te stellen als je in Nederland woont HOE arm het daar is. Het was eigenlijk een vrij klein kamp, we denken ongeveer 200 mensen. Er was dus helemaal niks, alleen een school (klaslokaal 1: boom 1, klaslokaal 2: boom2) en dat is ook nodig, want de vrouwen moeten dus elke dag water gaan zoeken waarvoor ze dus makkelijk de hele dag weg zijn en dan is het fijn als de kinderen ergens terecht kunnen. Toen we in het kamp aankwamen verdeelden we ons op: Marije en Elvis gingen met de kinderen van de school een tekening maken en het ze vertelden het verhaal van de geboorte van Jezus en de rest splitste zich op in 3 drietallen om het dorp in te gaan om te evangeliseren en de mensen uit te nodig voor een meeting waar we ook eten en kleren uit gingen delen (Dat zeiden we er natuurlijk niet echt bij). Ik ging met Ian en Kevin, helaas praten de mensen niet echt Engels, sommige verstaan het een beetje, dus ik heb 1 keer voor een vrouw en haar kind kunnen bidden voor genezing en voor de rest heb ik vooral snoepjes uitgedeeld aan kinderen en ze naar school gestuurd. Ik was benieuwd naar de veiligheidsituatie, die blijkt dus helemaal niet goed zijn, regelmatig worden meisjes verkracht en er is ook gewoon veel geweld.

Hierna gingen we lunchen en even ons klaar maken voor het volgende kamp. Dit volgende kamp is een internationaal kamp van de UN, hier waren wijken uit de verschillende landen: Oeganda, Somalië, Ethiopië, Rwanda, Soedan, Congo en noem maar op. Wij hebben hier niet echt iets kunnen doen, omdat we maar 1 uur hadden, we zijn alleen een beetje rondgelopen (niet het hele kamp, want het is echt enorm, het 1 na grootste kamp van Kenia en 1 van de grootste van Afrika), maar we zijn nog wel even bij een pastor geweest om elkaar te bemoedigen en daarna zijn we meteen doorgelopen naar het huis van de pastor die met ons meewas, inmiddels buiten het kamp. Onderweg kwamen langs verschillende pompen en bij 1 van de pompen vonden we dus mensen uit het IDP camp, wat echt bizar is, want het is zeker 4 uur lopen van dat kamp. Bij het huis van pastor Jack hebben we nog gevoetbald met een aantal kinderen en daarna zijn we teruggelopen naar Kakuma voor diner. 's Avonds deden we een worshipsessie en daarna sterren kijken. Eigenlijk waren de avonden het leukst, het was echt supergezellig zo met alle matrassen bij elkaar over elkaar heen rollen en natuurlijk hoopje doen :D!

Dag 3 begon met een sessie van persoonlijke devotie, eigenlijk was dit voor alle dagen gepland, maar Afrikanen zijn zeer slecht in afspraken houden, dus dit was de enige dag dat iedereen er ook bij was en niet op de wc zat of wat ze dan ook aan het doen waren. Na het ontbijt gingen we naar de Elim Church voor weer een intersession (gebed en worship gemixt), wat erg gaaf was. Hierna gingen we naar het ziekenhuis om te bidden met mensen. Aantal bizarre gevallen gezien, uitgemergelde mensen en mensen die gewoon volgestopt worden met pijnstillers als ze niet echt weten wat er aan de hand is volgens mij. 1 geval is me het meeste bijgebleven. Een meisje lag op een apart kamertje helemaal naakt vol met wonden. Iemand vertelde me dat het opeens was begonnen, een soort ziekte waarbij ze van binnen uit aan het wegbranden was. Gelukkig wisten de dokters hoe ze dit moesten behandelen en ging ze vooruit, maar het zag er echt vreselijk naar uit, omdat ze ook helemaal onder de vlieg zat enzo.

Na het ziekenhuis gingen we naar een High school om te delen. Dit was echt heel bijzonder, toen we aankwamen waren ze al gestart met hun eigen worship (dit is normaal, we waren niet bijzonder laat, gewoon Afrikaans te laat) en dit was echt te gek, Holy Ghost Party zullen we maar zeggen. Hierna mochten wij ook nog worship doen en getuigenissen delen en Zack (de leider van het team) heeft nog een soort van gepreekt en het was gewoon heel goed.

Op zondag hebben we niet heel veel meer kunnen doen. 's Ochtends zijn we naar de kerk geweest, waar we nog een paar liederen mochten delen en daarna zijn we gaan inpakken. De bus gaat officieel om 3 uur, maar wij hadden nog een jeugdmeeting om 2 uur, dus we waren uiteindelijk pas kwart voor 4 bij de bus, maar dat maakt niet uit, want die vertrok pas om half 5 uiteindelijk. Jeugdmeeting was trouwens echt heel cool, de jeugd was klein maar ze hadden echt het verlangen om te groeien en te bidden en ik denk dat we ze hebben bemoedigd en ze enthousiast hebben gemaakt om dingen te gaan organiseren in Kakuma.

De terugreis verliep vlekkeloos! Precies 11 uur nadat we waren vertrokken kwamen we aan in Kitale en ik heb heerlijk geslapen onderweg. Vanaf het busstation hebben we een taxi teruggenomen (omdat we dus om half 4 's nachts aankwamen) naar de prayerroom, daar nog even samen gebeden, toen zijn Marije en ik naar huis gelopen en om 5 uur lag gedoucht en wel in bed. O, heerlijk een douche, want je word echt VIES(, patrick)!!