Aftellen
Beste iedereen,
Hier alweer de laatste blog vanuit Kenia (denk ik) van mij! Het is nog 17 dagen tot het einde van mijn verblijf hier (D.V.), dus de tijd van afscheid nemen is aangebroken. Gisteren was onze laatste dag op Elim Star, de basisschool (tevens ook het einde van de periode). We hebben boompjes geplant, zodat ze ons goed kunnen herinneren. En als Marije en ik wat doen, dan doen we het natuurlijk ook goed, dus we hebben een prachtige foto van ons uitgeprint en gelamineerd en op een mooi bordje achtergelaten. Het afscheid was nogal nuchter, maar toch viel het me zwaar, dat ik deze prachtige kinderen nu toch niet meer zie (op z'n minst tot de volgende keer dat ik hier ben).
De plannen zijn als volgt: Aankomende week zijn we hier in Kitale, bereiden we ons voor op vertrek. Alle afscheidsfeestjes plannen, afscheid nemen op de High School, het huisje schoonmaken en verder gewoon met de kinderen spelen en naar de prayerroom. Dan vertrekken we volgende week zaterdag richting Nairobi, droppen we al onze spullen ergens en reizen we door naar de kust om daar nog 1 week vakantie te vieren in Mombasa met wat vrienden. Zon, zee en strand zijn altijd goed voor Maarten, dus ik ben blij. Dan gaan we het laatste weekend terug naar Nairobi om zondagavond naar het vliegveld te gaan en naar huis te komen waar jullie allemaal staan te wachten met slingers en spandoeken!:)
sporten
Ik krijg regelmatig het verzoek een nieuwe blog te plaatsen. Dat is lastiger gezegd dan gedaan. Alles gaat hier namelijk nogal z'n gangetje. Maar deze week was er eindelijk iets om over te schrijven. Afgelopen vrijdag had onze basisschool namelijk een sportcompetitie met 3 andere scholen in de sporten voetbal, volleybal en handbal.
Dat was lastiger dan het lijkt, want op onze school hadden ze nog nooit handbal gespeeld en volleybal nauwelijks, ze spelen alleen af en toe over. Dus de afgelopen 2 weken stonden in het teken van training en vooral de laatste week hebben Marije en ik ons daar intensief mee bezig gehouden. Wij hebben ons vooral gestort op het handballen, omdat de andere leraren dat niet echt deden en handbal echt een geweldige sport blijkt te zijn. Op Elim Star is er elke dag van 3.10 pm tot 4.00 pm tijd voor sport, dus deze week zijn we daar maandag tot woensdag geweest en ook in de gymlessen hebben we lekker getraind. 's Avonds hebben we ook nog lekker gehandbald met de kinderen, dus ik heb er nu ook wel weer een beetje genoeg van.
Op vrijdag bleek dat we nog steeds dik de slechtste waren in handbal en ook volleybal was niet erg goed, maar dat maakt niet uit, want we hebben wel plezier gehad. De school die het organiseerde was redelijk ver van onze school, dik een uur lopen, wat natuurlijk best vermoeiend was voor de jongere kinderen (de jongsten waren 8) en vooral omdat ze dat dus ook aan het einde van de dag (vol hitte en sport) dat nog eens terug moesten lopen.
Elke sport was opgedeeld in een jongens- en meisjescompetitie en alle eerste wedstrijden waren dan zeg maar de halve finale en als je dan won dan ging je door naar de finale. Nou, met jongensvolleybal hebben we de finale bereikt, maar verloren, hetzelfde geldt voor meisjeshandbal (maar dat kwam omdat we in de halve finale geen tegenstander hadden, omdat 1 school geen team had voor meisjes handbal). We moesten weg tijdens het voetballen, dus ik weet alleen dat de meisjes de finale hebben bereikt en van de jongens weten we niks.
Want hierna moesten Marije en ik dus weg, want we hadden nog een bbq die avond voor missionary's (ook wel bekend als de mzungu-bbq --> blanken-bbq), wat ook wel gezellig was eigenlijk!
en nu is het vandaag en ben ik ziek!:S erg naar. maar het komt allemaal goed! Maar ik mis nu wel erg een beschuit met hagelslag, dus als iemand dat even kan opsturen zou het wel fijn zijn! O en ik kom al over 5 weken terug! dat is snel he?! De komende 4 weken is er nog school en dan is er vakantie, dus de laatste week gaan we nog even goed doorbrengen met de kinderen en in de komende 4 weken hopen we nog naar Mombasa te gaan (zoek maar op google: witte stranden, blauwe zee, dolfijnen everywhere enzo!). Wat doe jij de komende 5 weken? en ben je al wel mijn suprise party aan het voorbereiden?
Turkana!
Wij waren daar trouwens ook niet zomaar gekomen, dat moet gezegd worden. Op woensdagochtend vertrokken Marije en ik om 7 uur (ok, Afrikaanse tijd, 7:15) naar de prayerroom en uiteraard, we waren er alsnog als eerste. Iedereen kwam aangedruppeld (we stonden namelijk niet binnen) klaar voor onze missie. Wat we precies gedaan hebben komt later, maar we gingen dus naar het noorden van Kenia, de provincie Turkana, om te evangeliseren, kleren en eten uit te delen en te bidden, aanbidden en delen met onze broers en zussen daar. Vanaf de prayerroom vertrokken we dus naar de town, waar vandaan onze bus zou vertrekken om 10 uur. Ons team bestaat uit 12 mensen (10 jongens en 2 meisjes, dit trouwens nog zonder de mensen die nu op de school zitten), maar helaas was 1 kerel nog niet terug van zijn vorige trip en kon dus niet mee. 10 uur is natuurlijk Keniaanse tijd en we vertrokken dus niet voor 1 uur, op weg naar het avontuur, dat al eerder zou beginnen dan verwacht...!
Voor een normale trip naar Kakuma staat 11 uur inclusief tussenstops. Het eerste deel van de trip ging prima. De weg was voor Keniaanse begrippen goed, soms wat gaten, maari n ieder geval asfalt en de natuur was adembenemend! Na ongeveer 2 uur begon de ellende, een lekke band! Nouja, na ongeveer 1 uur konden we weer verder. Een paar uur gingen voorbij, de weg was inmiddels vreselijk, we hadden gegeten in een dorpje, het landscahp wordt wat kaler en de schemer valt bijna in en verrek, overal langs de weg blijken dig digs (kleine hertjes) te chillen en dus naar buiten turend passeren we plotseling een groep olifanten!! heeel dichtbij, echt helemaal te gek, want die had ik dus nog niet gezien! Superexcited rijden we verder als na ongeveer 10 minuten opeens de bus keihard knalt en stil komt te staan. Helemaal door eclkaar geschokt kijkt Marije naar buiten en zegt: ‘het lijkt wel alsof er brand is!' en ja, 5 sec later: ‘Everybody get OUT!' en het hysterische gesprint naar de uitgang begint en ook de ramen worden opgetrokken. Die kans laat ik natuurlijk niet onbenut, dus raam open en een sprong (gelukkig ving Issa me half op, want ik sprong half vallend :P ) Marije erachteraan, nouja zij helemaal vallend en wegwezen! Even voor de sfeer setting, het is inmiddels donker, we zijn dus net olifanten gepasseerd en de bus staat op ontploffen op een vrij verlaten plek waar regelmatig bussen en auto's worden overvallen. Gelukkig is God goed en lukte het om het vuur uit te krijgen, alleen nu is de motor kapot, weer een band lek, terwijl geen reserve meer hebben en staan dus we dus, redelijk gevaarlijk, zonder bescherming in het nergens. Nouja, wij gaan maar chillen en gitaar spelen enzo en na dik 3 uur konden weer de bus in. Helaas, ongeveer 2 uur later gingen er 2 banden tegelijk lek, nu waren we in de echte woestijn en reservebanden waren toevallig niet vooor het oprapen, dus we moesten weer 2 uur wachten tot er een motorbike nieuwe banden had gehaald (we waren namelijk nog maar een half uurtje van Lodwar, de hoofdstad van Turkana) en toen konden we eindelijk overstappen in een betere bus, wel weer na dik 1 ½ uur wachten overigens. Naar Kakuma was het nu nog maar 2 uur en het rare was dat de weg eigenlijk redelijk was, in ieder geval een stuk beter dan dat je zou verwachten in een woestijn. We kwamen om ongeveer 10 uur aan, dus na een reis van 27 uur konden we ... niet slapen! We zouden namelijk buiten slapen en daar was het gewoon te warm, dus maar gewoon een beetje hangen. We sliepen op een compound waar ook pastor Wilson, de voorganger van onze contactkerk, woont en vandaar was het nog ongeveer 10 minuutjes lopen naar het centrum waar we aten.
De eerste dag hebben we dus niet echt veel gedaan om iedereen gewoon doodop was (sommige is trouwens nog wel gelukt om te slapen), maar qua business hebben we alleen een meeting gehad met de pastors met wie we samen gingen werken. Pastor Wilson moest namelijk naar Kitale voor de pre-wedding van Mercy, de dochter van Simon&Beatrice, die wij dus hebben gemist.
Dag 2 was erg indrukwekkend. We hebben 2 vluchtelingenkampen bezocht. De eerste heet het IDP camp, ik weet niet precies waarvoor staat, iets met intern depature something, maar het is dus in ieder geval Kenianen, de meeste zijn gevlucht voor de post-election violence in 2007. Het is niet echt voor te stellen als je in Nederland woont HOE arm het daar is. Het was eigenlijk een vrij klein kamp, we denken ongeveer 200 mensen. Er was dus helemaal niks, alleen een school (klaslokaal 1: boom 1, klaslokaal 2: boom2) en dat is ook nodig, want de vrouwen moeten dus elke dag water gaan zoeken waarvoor ze dus makkelijk de hele dag weg zijn en dan is het fijn als de kinderen ergens terecht kunnen. Toen we in het kamp aankwamen verdeelden we ons op: Marije en Elvis gingen met de kinderen van de school een tekening maken en het ze vertelden het verhaal van de geboorte van Jezus en de rest splitste zich op in 3 drietallen om het dorp in te gaan om te evangeliseren en de mensen uit te nodig voor een meeting waar we ook eten en kleren uit gingen delen (Dat zeiden we er natuurlijk niet echt bij). Ik ging met Ian en Kevin, helaas praten de mensen niet echt Engels, sommige verstaan het een beetje, dus ik heb 1 keer voor een vrouw en haar kind kunnen bidden voor genezing en voor de rest heb ik vooral snoepjes uitgedeeld aan kinderen en ze naar school gestuurd. Ik was benieuwd naar de veiligheidsituatie, die blijkt dus helemaal niet goed zijn, regelmatig worden meisjes verkracht en er is ook gewoon veel geweld.
Hierna gingen we lunchen en even ons klaar maken voor het volgende kamp. Dit volgende kamp is een internationaal kamp van de UN, hier waren wijken uit de verschillende landen: Oeganda, Somalië, Ethiopië, Rwanda, Soedan, Congo en noem maar op. Wij hebben hier niet echt iets kunnen doen, omdat we maar 1 uur hadden, we zijn alleen een beetje rondgelopen (niet het hele kamp, want het is echt enorm, het 1 na grootste kamp van Kenia en 1 van de grootste van Afrika), maar we zijn nog wel even bij een pastor geweest om elkaar te bemoedigen en daarna zijn we meteen doorgelopen naar het huis van de pastor die met ons meewas, inmiddels buiten het kamp. Onderweg kwamen langs verschillende pompen en bij 1 van de pompen vonden we dus mensen uit het IDP camp, wat echt bizar is, want het is zeker 4 uur lopen van dat kamp. Bij het huis van pastor Jack hebben we nog gevoetbald met een aantal kinderen en daarna zijn we teruggelopen naar Kakuma voor diner. 's Avonds deden we een worshipsessie en daarna sterren kijken. Eigenlijk waren de avonden het leukst, het was echt supergezellig zo met alle matrassen bij elkaar over elkaar heen rollen en natuurlijk hoopje doen :D!
Dag 3 begon met een sessie van persoonlijke devotie, eigenlijk was dit voor alle dagen gepland, maar Afrikanen zijn zeer slecht in afspraken houden, dus dit was de enige dag dat iedereen er ook bij was en niet op de wc zat of wat ze dan ook aan het doen waren. Na het ontbijt gingen we naar de Elim Church voor weer een intersession (gebed en worship gemixt), wat erg gaaf was. Hierna gingen we naar het ziekenhuis om te bidden met mensen. Aantal bizarre gevallen gezien, uitgemergelde mensen en mensen die gewoon volgestopt worden met pijnstillers als ze niet echt weten wat er aan de hand is volgens mij. 1 geval is me het meeste bijgebleven. Een meisje lag op een apart kamertje helemaal naakt vol met wonden. Iemand vertelde me dat het opeens was begonnen, een soort ziekte waarbij ze van binnen uit aan het wegbranden was. Gelukkig wisten de dokters hoe ze dit moesten behandelen en ging ze vooruit, maar het zag er echt vreselijk naar uit, omdat ze ook helemaal onder de vlieg zat enzo.
Na het ziekenhuis gingen we naar een High school om te delen. Dit was echt heel bijzonder, toen we aankwamen waren ze al gestart met hun eigen worship (dit is normaal, we waren niet bijzonder laat, gewoon Afrikaans te laat) en dit was echt te gek, Holy Ghost Party zullen we maar zeggen. Hierna mochten wij ook nog worship doen en getuigenissen delen en Zack (de leider van het team) heeft nog een soort van gepreekt en het was gewoon heel goed.
Op zondag hebben we niet heel veel meer kunnen doen. 's Ochtends zijn we naar de kerk geweest, waar we nog een paar liederen mochten delen en daarna zijn we gaan inpakken. De bus gaat officieel om 3 uur, maar wij hadden nog een jeugdmeeting om 2 uur, dus we waren uiteindelijk pas kwart voor 4 bij de bus, maar dat maakt niet uit, want die vertrok pas om half 5 uiteindelijk. Jeugdmeeting was trouwens echt heel cool, de jeugd was klein maar ze hadden echt het verlangen om te groeien en te bidden en ik denk dat we ze hebben bemoedigd en ze enthousiast hebben gemaakt om dingen te gaan organiseren in Kakuma.
De terugreis verliep vlekkeloos! Precies 11 uur nadat we waren vertrokken kwamen we aan in Kitale en ik heb heerlijk geslapen onderweg. Vanaf het busstation hebben we een taxi teruggenomen (omdat we dus om half 4 's nachts aankwamen) naar de prayerroom, daar nog even samen gebeden, toen zijn Marije en ik naar huis gelopen en om 5 uur lag gedoucht en wel in bed. O, heerlijk een douche, want je word echt VIES(, patrick)!!
3 dagen uit mijn dagelijkse leven (muhaa!)
Het is weer tijd voor een blog update (alweer!) over de laatste 3 dagen. Afgelopen donderdag was bijzonder leuk! We zijn mee geweest met een outreach van de dispensary van God Bless You Homes. Een dispensary is een soort van huisartsenpost met een kleine apotheek bij in ons geval. Maar dit is een missisondispensary, wat betekent dat ze alles voor zo weinig mogelijk verschaffen.
Op deze outreaches gaan ze naar arme dorpjes waar mensen geen geld en transport hebben om naar de dokter te gaan. Het gaat als volgt: we hebben 1 kamer, buiten wordt de informatie van mensen gevraagd en wordt de bloeddruk opgemeten. Daarna komen ze binnen in een korte rij te zitten waar ze wachten op de dokter. Dan kan je naar een dokter die kijkt wat er aan de hand is. Nouja vraagt eigenlijk, hij praatte alleen maar. Dan schrijft hij op een briefje wat voor medicatie de patiënt nodig heeft en of hij ook nog inentingen of verband o.i.d. nodig heeft. Voor dat laatste gingen ze naar een zuster en voor de medicatie kwamen ze dus bij ons. De meeste pillen zaten zeg maar in grote potten en dan moesten wij dus een bepaald aantal meegeven. Overigens vonden wij wel dat er echt veel te makkelijk pillen worden weggegeven, wat eigenlijk sowieso een feit is hier in Kenia. Iedereen slikt fulltime paracetamol en ibuprofen, maar goed, dat is bijzaak. Het gave aan deze outreach was dat we alles gratis konden weggeven, de mensen moesten alleen 50 shilling (iets minder dan 50 cent) betalen bij het ‘registreren'. Wat echt amazing is, want anders blijven deze mensen gewoon thuis. Dit hebben we dus echt de hele dag gedaan, totdat wij (Marije en ik) echt weg moesten om voor het donker thuis te zijn.
Op vrijdag heb ik eigenlijk niet bijzonder veel gedaan, 's ochtends ben ik naar de prayerroom geweest, wat altijd uiterst gaaf is, maar daarna hadden we even kort overleg over de Schoolministry. We zijn tegenwoordig bezig met outreaches op high schools. De eerste school waar we zijn geweest was zo enthousiast dat we meteen werden uitgenodigd voor alle woensdagen in februari en dus ook meer zondagen. De dienst was ook echt te gek! Ongeveer 30 mensen reageerden op de oproep om hun leven aan Jezus te geven! (hoeveel mensen dat echt [voor het eerst] hebben gedaan weet ik niet, maar toch!). Maar aankomende zondag (morgen dus) hebben we 2 scholen tegelijk, dus daarvoor moesten we dus even het team verdelen! Ik ben dus 1 van de aanbiddingsleiders, wat ik echt heel gaaf vind. Ok, om niet een uitgebreid geestelijk verhaal op te hangen over hoe groot wonder ik dit niet vind, gaan we door. Nouja, 's middags hebben we nog gehangen met de groep van de prayerroom, wat echt heel gezellig was, een beetje zoals thuis (maar ze nemen jullie plaats niet in hoor!;) ). Daarna zijn we nog bij onze buren wezen eten en daarna hebben we warempel scrabble in het Engels gespeeld (ik werd zelfs 2e!), maar dat is minder interessant!
Vandaag ben ik vanochtend naar de High School geweest. We zijn sinds vorige week begonnen met het geven van drama-lessen. Wat echt enorm te gek is om verschillende redenen die wat lastig uit te leggen op een blog, maar de reden die wel makkelijk uit is te leggen is dat het vermaak is voor de boarders. Zij zitten namelijk dus buiten de schooldagen van 4 uur 's ochtends (!) tot 9 uur 's avonds (alleen voor eten hebben ze pauzes), ook zaterdagen en zondagen gewoon in het lokaal! Ze krijgen zondag wel vrij voor de kerk en tegenwoordig kijken ze ook nog een film op zaterdagmiddag, maar voor de rest zijn ze dus bezig met studeren! Nou iig, ik vind dit dus echt het leukste van alles! Ik vind drama echt geweldig en het is super om te zien dat de studenten er ook ECHT van genieten!
Vanmiddag ben ik met de kinderen wezen spelen, wat ook heel leuk was. We hebben een soort memo-borden gemaakt (aha, Hanna, ik heb iets voor jou gemaakt in de tussentijd, dus hou je brievenbus in de gaten!), wat erg gezellig was! Mijn kinderen zijn ook gewoon eigenlijk de leukste! Oke, nou dat was een half weekje uit mijn leven hier! O het is hier trouwens 30 graden!:D
Een allerdaags Keniaans gesprek
in een restaurant (Iroko boulevard, voor mijn lieve moeders)
een vriendelijke, doch vragende blik van een serveerster gericht naar ons, Marije en Maarten, zittend aan een tafel. (op een balkon, in de ondergaande avondzon met een heerlijke 25 graden, even voor de sfeersetting)
een stilte van zo'n 40 seconden.
Maarten (met een aarzelende toon): Umm, mogen we misschien het menu? (ok, in Engels, Nederlands had ze waarschijnlijk niet verstaan)
Serveerster: O ja, natuurlijk...
Na drinken te hebben besteld:
Marije: welke sandwiches hebben jullie vandaag? (dat is een belangrijke vraag, weten we uit ervaring)
Serveerster: Zeg maar welke je wilt, dan maak ik hem voor je.
Maarten: Ok, dan wil ik graag de beef.
Serveerster: die hebben we niet, je moet kiezen uit kip, tomaat of club.
Maarten en Marije: aha.
Vakantiepret
Jaja, dat dapper moedertje van mij is dus even stoer helemaal in haar eentje naar Kitale gevlogen om ons hier wat Nederlandsheid te brengen en met ons het weeshuis te schilderen. Was superleuk om te doen en het resultaat was een heleboel blije gezichten van kinderen en Simon en Beatrice toen ze het zagen. We hebben maar meteen even een Bijbeltekst op de muur geschilderd, dat leek ons wel grappig! Voor de rest was het erg leuk om alles te laten zien hier in Kitale aan mijn moeder en ik denk dat ze er zelf ook wel van heeft genoten.
Goed, hierna ben ik dus naar Botswana gevlogen om mijn alleraardigste vriendin Jiska op te zoeken! Het was zo gaaf om eindelijk weer Jiska te ontmoeten!! Ik heb meteen kunnen zien wat zij allemaal doet in Botswana (kijk daarvoor maar even op jisnauta.waarbenjij.nu ) bij Youth for Christ. Heb al haar leuke huisgenoten leren kennen en... als hoogtepunt zijn we naar een soort kamp, Youth week, geweest in Zuid-Afrika. Het was echt te gek, superveel leuke mensen leren kennen (note voor Jissr: waaronder mijn echtgenoot uiteraard!). Toen we terug waren heb ik meegekeken bij de Daycare waar Jis werkt en hebben we nog een berg/enorme heuvel beklommen, waarop we uit konden zien over heel Gaborone, de hoofdstad van Bots (klinkt heel wat, valt in praktijk wel mee, want er wonen maar 200.000 mensen!). Maar echt supergenoten dus.
En nu ben ik weer terug in Kitale, begonnen met werken en begonnen met de volgende trip plannen. We willen in februari een outreach doen met het gebedshuis naar Turkana, dat is het noorden van Kenia, wat echt heel mooi schijnt te zijn (o en warm...!).
Oke, ik hoop dat niemand dit leest, want dan hoef ik geen volgend verslag meer te schrijven!;) Nee hoor! bedankt voor het lezen! hoe gaat het met jou?
Partytime in Kenia
Het is alweer een tijdje geleden dat ik wat heb laten horen, dat komt omdat het nogal veel werk is om een verslag te schrijven en ik vet veel leuke dingen doe of anders te moe ben van de leuke dingen om iets te schrijven.
Zoals jullie in de vorige blog hebben kunnen lezen heb ik dus een soort van vakantie. Ik ben sinds de vorige blog naar Lake Nakuru National Parc geweest. Het bleek namelijk uiteindelijk een veel leuke optie dan Mt Elgon. Echt enorm veel dieren gezien, was echt super! Ik ging er naartoe met de gedachte: oeh misschien zie ik wel dieren! Nou je ziet ongeveer aan 1 stuk door dieren, alleen als je even in een stuk bos bent. Ik ben enorm gelukkig om te kunnen zeggen dat ik wel 4 keer leeuwen heb gezien (er werd gezegd van tevoren dat ik ze waarschijnlijk niet ging zien), een luipaard, een nijlpaard en een enorme slang! En verder uiteraard gazelles, impala's, watherbucks (don't know Dutch word), giraffes, struisvogels, buffels, neushoorns, apen en nog veel meer. Echt superleuk. O, en wat het nog beter maakt: we gingen voordat we het park ingingen ook nog even lunchen in de stad Nakuru, nou de beste maaltijd tot nu toe hier. Een heerlijke sub (zo'n soort broodje wat je krijgt bij de Subway) met echt goede patat! Als je hier anders patat krijgt is echt van die slappe patat, maar deze was echt top.
Overigens voer ik ook nuttige dingen uit hier, hoor (voor zover je heerlijke broodjes eten geen nuttige bezigheid kan noemen!)! Op de basisschool worden nieuwe klaslokalen gebouwd, dus daar help ik en voor de rest ben ik hard bezig met socializen. Wat nieuwe mensen ontmoet op een missionairies-barbecue, waar ook meteen even beste vrienden mee zijn geworden. Bijvoorbeeld 2 Duitse meisjes die werken op weeshuis vlakbij Kitale, waar ik een hele middag heb gevolleybald op aardig niveau, of een Oostenrijkse familie waarmee we sinterklaas hebben gevierd of natuurlijk onze Nederlandse vriendin Almara waarmee we nogmaals sinterklaas hebben gevierd! Ja, we hebben echt een partyweek gehad, haha! O en ik speel inmiddels ook in het gebedshuis, wat ik echt supervet vind! Helaas is het Amerikaanse team wel weg inmiddels (oeh! Nog een afscheidsfeest! O en trouwens, vandaag is de verjaardag van onze buurvrouw Marie, dus daarvoor zijn we ook nog uit eten geweest!)
Nou, goed! Ik ga dinsdag dan eindelijk naar Nyeri (zie vorige blog), de dag later komt mijn moeder (op de 20e trouwens ipv de 16e) en dan ga ik naar JISSS!! in Zuid-Afrika (welcome te join by the way!).
O ik mis Nederland ook nog wel een beetje hoor! Dat.
Blog 6
Sorry, it's been a while, but you've got to understand: buiten het feit dat het bijzonder saai is om een reisverslag te schrijven, heb ik ook bijzonder weinig tijd gehad! So that's a good thing, right?
Maar die drukke periode zit er inmiddels ongeveer op. Afgelopen woensdag heeft de High School z'n deuren gesloten en aankomende woensdag is de laatste dag van Elim Star. Dat betekent overigens ook dat het weeshuis voor een maand sluit, want de kinderen gaan naar een plaats in Central Kenya, die ze The Village noemen en dat is in de buurt van een stad genaamd Nyeri. Simon en Beatrice sponsoren ook een paar boarders van de High School en die zijn er ook al naartoe. Wij gaan zelf ook nog een weekje, waarschijnlijk de eerste week van december.
Over vakantie gesproken: ik zal maar meteen even vertellen wat de plannen voor de komende maanden zijn (o, misschien daarna ook nog maar even wat ik de afgelopen weken heb meegemaakt, niet?). Aankomende maandag- en dinsdagochtend teachen we nog op de basisschool en woensdag is de grand finale van de basisschool: de Graduation. Wat dat precies inhoudt gaan we dan zien. Dan hebben we 2 nu nog vrije dagen, zaterdag heb ik voetbaltoernooi ofzo en van maandag tot woensdag gaan we waarschijnlijk op een trip naar Mt Elgon National Parc. Als we dan terug zijn is de tijd bijna rijp om naar The Village te gaan. Maar we gaan zeker niet stil zitten bij terugkomst in Kitale. Op Elim Star moet een nieuw klaslokaal worden gebouwd en op de High School een nieuwe accommodatie voor de boarder-jongens (op dit moment is er slechts plek voor 8 en hierna als het goed is voor 40), dus wij gaan uiteraard los met al onze Moldavië-bouwervaring! En jeej! Een week later, de 16e om precies te zijn, komt mijn moeder! Jeej! Dan gaan we eerst de Homes schilderen en als het goed is daarna... naar Turkana(Noord-Kenia)! Als we dan terugkomen, gaan we meteen door naar Nairobi en dan vlieg ik naar Johannesburg (op naar Jis!), mijn moeder weer terug naar het koude Nederland (ahh, poor you guys, btw) en Marije in de armen van haar ouders! (alles DV uiteraard!)
Oke, de afgelopen 2 weken waren best leuk. Ik ben eindelijk begonnen met vrienden maken onder de studenten en de aardigste, Sammy, is de worshipleader in kerk in Kapkoi en hij heeft het afgelopen jaar een muziekgroepje opgezet op de High School en heeft mij gevraagd hem te helpen! Dus dat is echt superleuk. Ik heb ze tot nu toe slechts wat liedjes geleerd, maar het is nu vakantie, dus we gaan later verder! Voor de rest hebben we vooral heel veel gym en creative arts gegeven op Elim Star. O en we hebben 2 Nederlandse meisjes ontmoet bij de Fire Place. Zij werken op een project van YouthApart, een Nederlandse organisatie hier in Kitale, en we hebben vrijdag met ze gechild en morgen, zondag, komen ze bij ons pannenkoeken eten. Dus dat wordt vast erg gezellig!
Oke, ik wilde eigenlijk nog vertellen over het eten hier en over de ongelofelijke prestatiedrang hier op de scholen, maar we moeten nu echt Friends kijken, dus die houden jullie nog te goed! O en vind het echt SUPERleuk om jullie reacties te lezen, maar als je echt antwoord wil, zou je dan even willen mailen? Of eigenlijk beiden:D! Groeten en heel veel zegen uit Kenia!
Maarten
(O, ik ben trouwens vanmiddag wezen zwemmen met de kids! Voor meer informatie: marijehardenbol.waarbenje.nu )